معمولی
تو همه این سال ها فکر میکردم باید یه کار بزرگ بکنم. باید یه کاری کنم که تا حالا کسی نکرده. باید فوق العاده باشم. باید یه کاری کنم که همه بگن وااااو...
باید باهوش باشم. باید به عنوان یه آدم باهوش و فرهیخته شناخته بشم. باید از نظر مالی خیلی خوب باشم. باید زیبا باشم. و هزاران باید دیگه....
.
.
اما معمولی بودن خیلی خوبه. من یه ابر انسان نیستم. من یه انسانم مثل همه که ضعف و قوت هایی دارم. قرار نیست من هم دانشجوی شریف بشم چونکه بهترین دانشجوهای ایران اونجا درس میخونن و من میخوام بهترین دانشجو باشم.
من میخوام خودم باشم. همین دختر با یه زندگی ساده با دغدغه ها و مشکلات مختص به خودش.... و اینجوری خودم و به بقیه نشون بدم، همینی که هست رو. نه یک تقلید از شخصیت و موقعیت دیگری.
.
.
پ.ن: بسیار خواب آلودم. اینو نوشتم چون امروز بهش فکر کرده بودم. نوشتم تا یادم نره ...