تاج بدبختی
اسمش رو میزارن ایده آلیست یا کمال گرایی.
اسامی که با کلاس بنظر میان. بعضی ها بادی به غبغب میندازن و میگن آخه من کمالگرام .
ولی نمیدونن این واژه باکلاس شروع بدبختیه. یه آدم کمالگرا احتمالا نه میتونه کاری که دلش میخواد شروع کنه، توی ازدواج و شرایط شغلی و تحصیلی به مشکل میخوره. توی روابطش با ادمهای اطرافش به مشکل میخوره چون کسی که میخواد به عنوان دوست کنارش باشه باید یه آدم وارسته باشه!!!
.
+ من خودمم جزو همینام ولی تلاش میکنم کمترش کنم. تلاش میکنم با نقص آشتی کنم. از صورتی که ایده آل نیست خجالت نکشم. از اینکه تو زندگیم سانت به سانت طبق انتظارات بزرگترها جلو نرفتم خجالت نکشم. و ...
.
+ خودم رو سرزنش میکنم اما همش تقصیر خودم نیست. بذر این کمالگرایی وقتی کاشته شده که بزرگترامون میخواستن خوشگلترین، باهوشترین، شیرین زبونترین بچه رو از بین مون انتخاب کنن.
وقتی کاشته شد که تنها نمرهی لایق تشویقمون ۲۰ شد. چون حتی اگه ۱۹.۵ میشدی یعنی یه چیزی رو نمیدونی. یعنی ناقصی.
تقصیر ما نیست، ولی مسئولیت ماست که درمانش کنیم. به خاطر خودمون و بچههامون.