دلم میخواد حرف بزنم. بنویسم. اما خوابم میاد‌.

دیروز فیلم اشتیاق دودن بوفن رو دیدم. تو یه وبلاگی تعریف زیادی ازش خونده بودم و راستش تو اون وبلاگ اسم اصلی فیلم رو به فرانسوی نوشته بود و همین باعث شد بنظرم جذاب‌تر بیاد و مشتاق بشم نگاه کنم. چون دوست داشتم آواهای فرانسوی رو بشنوم. و شنیدن دیالوگ‌ها به فرانسه واقعا هم برام لذت بخش بود. و من رو دوباره به صرافت این موضوع انداخت که چقدر زبان فرانسه رو دوست دارم. و ای کاش فرصتی بشه یادش بگیرم.

و اما فیلم‌. فیلم حول یک خوراک‌شناس حرفه‌ای میگرده، که یک آشپزی داره و سال‌هاست با هم کار می‌کنند. فیلم داستان خاصی نداره‌‌. فقط اینا بهم ابزار علاقه می‌کنند و رابطه عاشقانه‌شون رو در حاشیه فیلم نشون میده. اما بخش اصلی فیلم چیه؟ فرآیند‌های آشپزی‌‌‌. زمان فیلم دو ساعت و یک ربع هست و حدودا نیم ساعت ازش گذشته بود و هنوز معلوم نبود چی به چیه، فقط غذا پختن نشون میداد‌. همین باعث میشه به قول یک کاربر فیلم شبیه یک مستند آشپزی باشه. البته فضای فیلم لذت بخشه. درسته سر و ته نداره، ولی وقتی می‌بینی‌اش یه حس خوبی میگیری‌. یه آرامشی حس می‌کنی‌.

+تو اون وبلاگ نوشته بود که بدون صحنه‌ ابراز علاقه رو نشون میده و این حرفا. منم فکر کردم چه فیلم پاکی:)) ولی خب دو تا صحنه داشت که رسما افتضاح بود‌. واقعا نمی‌فهمم چه لزومی داره چنین چیزایی رو ضبط کنند! همیشه چنین چیزایی چه تو کتاب چه تو فیلم دلزده‌ام می‌کنند. یه وقتی هست که یه صحنه‌ای تو داستان فیلم می‌شینه، ولی یوقتی هست انگار با قصد چپوندنش تو فیلم که مثلا جذاب‌ترش کنند‌.

+شخصیت مرد فیلم یا همون دودن خیلی جذاب بود. و بازیگریش رو هم دوست داشتم. خیلی قشنگ احساساتش رو حس میکردم‌‌.